น้ำเข็ก..น้ำโจน..น้ำเหลว

       เหตุที่ไปเที่ยวกันครั้งนี้ จะว่าไปกิจกรรมประจำปีก็ไม่เชิง ก็เพิ่งเคยไปกันมาแค่ครั้งเดียวเมื่อปีที่แล้ว มาปีนี้เห็นแผนกเพื่อนบ้านยกทีมกันไป ให้อิจฉา จาปายมั่งอ่ะ..จาปาย..จาปาย เอาเจ๋งๆเลยนะเพ่  ไปไหนดีล่ะ หน้าฝนเปียกๆอย่างงี้ ล่องแก่งเลยดิ๊ ไหนๆก็ต้องเปียกอยู่แล้ว เอาสะใจสะใจต้องไปลำน้ำเข็ก กำหนดไว้ต้นตุลา แต่แล้ว น้ำฝน น้ำป่า น้ำท่วม น้ำแรง ทำให้พวกเราป่วยเป็นโรคปอดกันหมด..ปอดแหกน่ะ จากน้ำเข็กจึงกลายเป็นน้ำโจนแทน จากเจ๋งๆเลยนะเพ่กลายเป็นจอกๆก็ได้เพ่ แต่ยังไงขอให้ได้ไป อย่าให้สุดท้ายกลายเป็นน้ำเหลวก็แล้วก๊าน..น

--- o ---

คุณลุง..ครับ

       6 โมงครึ่งเจอกัน..ห๋าาาา 6 โมงครึ่งเนี่ยะนะ ทุกคนทำท่าเป็นตกใจแต่ด้วย นิสัย CU time TU time KU time KMIT time แต่ละคนจึงกะว่า 7 โมงนิดๆน่าจะทัน …….. ตามกำหนดแล้ว 10 โมง ถึงเมืองกาญจน์ 11 โมงครึ่ง เรือออกจากฝั่งไปแพ ล้อหมุน 7 โมง 20 ไม่สายนัก กรุงเทพฯ-กาญจน์แค่นี้ ชั่วโมงนิดๆก็ถึงแล้ว แต่แล้ว…

ภายในรถตู้

      คุณลุงครับ....... คุณลุงคนขับรถตู้ครับ สมมตินะครับสมมติ สมมติผมเป็นคนขับ สมมติตำรวจไม่จับ ลุงช่วยขับเร็วหน่อยนะครับ ลุงขับเร็วหน่อยนะคร๊าบ ลุงขับเร็วหน่อยน้าค้า เราจะหลับกันหมดแล้วครับ ให้ผมขับแทนมั๊ยครับ ให้หนูขับแทนมั๊ยคะ แล้ว10 โมงจะถึงมั๊ยคร๊าบ (ลุงตอบ) 10โมง..ถึงสิ ถึงแน่ แต่ถึงไหนลุงไม่รู้ บ้านโป่ง ท่ามะกา รู้แต่ว่า..ถึง 10 โมงแน่ๆ

       รถกระดอนไปมาบนทางลูกรัง นาฬิกาบอกเวลา 11 โมงครึ่งแล้ว น้องๆข้างหลังยังหน้าระรื่น ส่วนผมหน้านิ่ว คิ้วติดกันไปแล้ว ก็ลุงบอกว่าเรือจะออกตรงเวลา ไม่รอ นั่นหมายความว่าเราต้องเสียค่าเหมาเรือตามไปเองอีก 2-5 พันบาท อันเนื่องมาจาก….. (ฮั่นแน่ นึกว่าจะโทษลุงล่ะสิ ไม่ใช่หรอก) ไอ้นิสัย CU time TU time KU time KMIT time นี่ต่างหาก สายกันจนเคยตัว ดีเหมือนกัน จะได้เลิกทำตัวเป็นคุณชาย คุณนาย สายเสมอ เสียที “จะทันมั๊ยลุง” ผมถาม แทนคำตอบตีนลุงกดคันเร่งจนทิ้งห่าง CRV กับ audi ที่ขับจี้มาตลอดทาง “ถึงแล้ว” ลุงบอก คนจากแพน้ำโจนรีบวิ่งมารับพวกเราไปขึ้นเรือ แต่ทุกคนไม่ลืมไหว้ลุง “ลุงบอกแล้ว ลุงเป็นเพื่อนเจ้าของแพ ไม่ใช่คนขับรถ นี่มาช่วยเขาเท่านั้นเอง ขากลับจะมีอีกคนมารับ โชคดีนะเที่ยวให้สนุก”
มีคนนั่งรอเราอยู่ราว 70 คนเต็มเรือแล้ว แต่เรือก็ยังรอ ไม่รู้สินะ ว่าเป็นโชคของเรา ของลุง หรือไม่ก็คนเรือรู้ว่าถ้าลุงขับมาล่ะก็ต้องรอแก..นิ๊ดนึง

--- o ---

ธรรมช๊าด..ธรรมชาติ

       ออกจากท่ากระดานมาได้พักนึง ระลอกคลื่นซัดเป็นฟองสม่ำเสมอ เสียงพูดคุยเงียบหาบ เพราะตะเบ็งแข่งเสียงเครื่องยนต์ไม่ไหว ความเวิ้งว้างของทะเลสาบ ไอแดดระอุ อากาศมัวซัว และการต้องนั่งอยู่กับที่เฉยๆ นานๆ..อึดอัด..ฟุ้งซ่าน..คิดถึงใครบางคน ทุกทีซิน่าเสียงเครื่องเบาลง เวิ้งน้ำสีคราม กลายเป็นลำน้ำสีเขียวมรกต สองฟากเป็นเขาสูงเขียวเข้ม ภาพแพพักมุงแฝกปรากฏอยู่เบื้องหน้า หลังคาผุและพัง ชื่อแพ..ไม่ใช่น้ำโจน เฮ้อ!รอดตัวไป นึกว่าต้องนอนแพสภาพอย่างนี้ซะแล้ว ลึกเข้าไปอีกนิดสภาพแพพักไม่ต่างกันมาก คงไม่ใช่น่ายัยเบียร์ลุ้นอีกที ..เรือจอด….หมดกัน

นั่งเรือไปยังที่พัก

บรรยากาศขณะเดินทาง

       ระหว่างแยกย้ายเข้าห้องพัก ตลอดทางได้ยินแต่คำว่า ธรรมช๊าด..ธรรม ชาติ จังเลย น้ำเสียงเจือประชด จนแปลกใจ พักแพพวกเราก็เคยมาแล้วนี่นา

          สอบถามได้ความว่า สมัยนี้ดัชนีวัดความเป็นธรรมชาตินั้นวัดกัน 2 อย่างคือ 1. เต้าเสียบไฟ เอาไว้ช๊าตถ่านมือถือ 2. สัญญาณมือถือ ถ้าไม่มี 2 อย่างนี้ไม่สิพูดง่ายๆ ที่ไหนใช้สโลแกน ทุกทิศทั่วไทย หรือ โทรตามอำเภอใจ ไม่ได้ ที่นั่น ธรรมช๊าด..ธรรมชาติ 

--- o ---

ไม่ต้อง..ห่วง

ถึงที่พักแล้วคับ

       แพจอดให้เราเล่นน้ำ บริเวณหน้าน้ำตกศรีสวัสดิ์ น้ำตกลงมาที่บึงน้ำใหญ่เลยสวยดี เสียดายที่เข้าไปเล่นไม่ได้ น้ำวน และเย็นจัด พวกเราจึงได้แต่เล่นอยู่ด้านนอก คว้าห่วงยากคนละอัน กระโดดตูมๆ ใครช้าไม่มีห่วงต้องเกาะ ของชาวบ้าน บางคนมีห่วงติดตัวบริเวณพุงอยู่แล้วสบาย ไม่ต้องใช้ห่วงก็ลอยตัวกันสบาย จนทำให้พวกที่เกาะห่วงเกิดอาการตาร้อน จะทำบ้างอะ จาทำ ปล่อยห่วงลอยตัวกันเป็นแถว กลายเป็นเรื่องสนุกไป เอ๊า 1 2 3 .. 8 9 ไม่ไหวแล้ว ห่วงยางอยู่หนาย..ย

       คราวนี้แหละ กลายเป็นเรื่องสนุก ใครอยากได้ห่วงต้องตอบคำถาม ไม่งั้นไม่ให้ห่วง ใครพลาดถูกขโมยห่วง ก็หมดกันความลับไม่มีในโลก..ฮา แต่ไอ้พี่ที่นั่งบนแพน่ะ ฮาไม่ออก เวรเอ๊ย! พวกมึงทำไมไม่ไปหัดลอยตัวในสระว่ายน้ำว้า มาลองของจริงน้ำลึก 40 เมตรเนี่ยะนะ มึงไม่ใช้ห่วงน่ะ กูกลายเป็นห่วงแทนโว๊ย

--- o ---