ริมทาง...หมายเลข 13

       ความหมายของคำพูดที่ว่า "จุดหมาย...ไม่สำคัญเท่ามิตรภาพ" ก่อเกิดเรื่องราวชาว Backpacker ที่ริอ่านแบกเป้เที่ยวลาว มีพียงแผนที่แผ่นเดียวโดยมีทางหลวงหมายเลข 13 ถนนสายใหญ่ของ สปป.ลาวเป็นเส้นทางหลัก เรากำหนดจุดหมายกันวันต่อวัน ...ถึงก็ช่าง...ไม่ถึงก็ช่าง มิตรภาพที่ได้รับระ หว่างการเดินทาง น้ำใจจากชาวลาว วิถีชีวิตของพวกเขา เป็นเหมือนหนังสือเล่มใหม่ที่เปิดอ่านหน้าแรก และต้องอ่านให้จบ บันการเดินทางเรื่องนี้เป็นตอนต่อเนื่องจาก "แบกเป้ เบิ่งลาวใต้ 1 ภาคปฐมบท" ที่เขียนไว้จบครึ่งๆ กลางๆ ไม่ตลอดการเดินทาง

วันที่ 25 ก.ค.45 เช้าแล้ว

แยกวัดพู - น้ำตกคอนพะเพ็ง

       นั่งรถจากท่าแพบ้านม่วงย้อนทาง 17 Km. ครึ่งชั่วโมงก็ถึงสามแยกวัดพู ต้องรอรถโดยสารที่นี่ ถนนโล่ง...โล่งประมาณว่าไม่มีรถผ่านมาเลย รวมทั้งรถโดยสารด้วย คำถามก็เกิดขึ้น "เป็นรถชนิดไหน สามล้อเล็ก สองแถวเล็ก สองแถวใหญ่ หกล้อ หรือจะเป็นรถบัส?..จะได้โบกถูก" คำตอบคือ "ไม่รู้" มติกลุ่มคือ "โบกทุกคัน รวมทั้งรถส่วนบุคคล" งานนี้มีเฮ...สาวน้อยหน้าใส น้องซุ่มฤดีรับอาสาเป็นนักโบก ....แต่เสียดายยังไม่ทันชมผลงานเลย ก็มีรถสองแถวเล็กแบบทูพลัสวันมาจอด ...แถวตรงกลางเสริมเก้าอี้เล็กๆ แทนม้านั่งยาว ...อย่างแน่น หลังจากนายโอแจ้งความประสงค์จะขอโดยสารอีก 9 คน คนขับก็เปิดประตูหน้าออกมาจัดระเบียบหลังรถ..อัดในรถได้ 6 คนและทะลักบนหลังคาอีก 3 คน

คอนพะเพ็ง

คอนพะเพ็งยามน้ำหลาก

       คนลาวเขามีน้ำใจนะ..ต้องยอมรับ เพราะทุกแยกที่มีผู้โดยสารลง คนขับจะเลี้ยวรถขับไปส่งถึงหน้าบ้านทุกคน ...ไม่เก็บค่าโดยสารเพิ่ม ถือโอกาสชมบ้านชมเมืองลาวระหว่างทาง ถนนแยกย่อยหลายเส้นไม่ราบเรียบเหมือนแยกเข้าวัดพู หลุมลึกเป็นคลื่นสูงต่ำตลอดทั้งทางแยก พวกเรานั่งกระดอนกระโดด หัวโยกไปโยกมา ไม่เดือนร้อน...สนุกดี...ที่บ้านไม่มีน่ะ แยกที่หนึ่ง...ที่สองก็พอตื่นเต้น แต่พอนานๆ ไปมีอาการเบื่อ..ท้องก็ร้องงอแง พอถึงแยก"บ้าน นาฝั่งใหม่"  ก็แบกเป้ลงมาพักยก เหลือน้องซุ่มฤดีกับนายเสริฐติดรถไว้เป็นตัวประกันค่าโดยสาร  พอลงจากรถก็วิ่งเข้าร้านขายอาหาร ฮา.....ตรึมอีกแล้ว เด็กๆหนุ่มสาว ผู้เฒ่าผู้แก่ มาล้อมวงดูตัวประหลาดกินข้าวเหนียว ไก่ย่าง แย่งกันกินหน้าตาเฉย “ด้านอิ่ม...อายอด” เห็นสายตาหลายสิบคู่จ้องมองแล้วรู้สึกบันเทิงอารมณ์ คว้ากล้องของก๊อก เดินหามุมกล้อง...มอง.....ยกกล้อง...เล็ง ....เท่านั้นแหละ...แตกกระเจิง ลาวอาย....ไม่แน่จริงนี่หน่า รถโดยสารกลับมารับอีกครั้ง ไม่ว่างกว่าเดิมเท่าไหร่ แต่พอวิ่งนานๆ ก็ไล่ส่งหน้าบ้านจนหมด สุดท้ายก็เหลือเฉพาะพวกเรา นายโอเริ่มเจรจาต่อรองเหมาให้ไปส่งที่คอนพะเพ็ง และรอรับกลับไปส่งที่ท่ามะกะสัง.....ตกลง

ไนแองการา...แห่งเอเชีย

ลอยเรือไปดอนคอน

       เดินเลาะริมฝั่งไปตามทางเดินเล็กๆ หวังมุ่งหามุมถ่ายภาพงามๆ ไม่ซ้ำใครๆ ดูไปดูมาเส้นทางชัดเจนอย่างนี้ต้องผ่านการเหยียบย่ำมาทุกยี่ห้อ ทุกขนาด ปลง...เราคิดอะไรไม่ทันคนอื่นอีกแล้ว นายตั๋นพยายามปีนไปปลายสุดก้อนหิน ลากร่างบอบบางยืนเท่ห์ถ่ายรูป ดูน่ากลัวมากกว่าน่าดู ถ้าพลาดท่าลื่นลงไป...เพิ่มประชากรผีลาวเฝ้าน้ำตกอีกหนึ่ง ...นึกภาพหน้าเพื่อนกลายเป็นผีแล้วสยอง..ง.ง   พี่ลาวก็มีน้ำใจงามทำศาลาท่าน้ำ เฮ้ย! ศาลาชมวิวยื่นจากแนวผา เพียงยกเท้าขึ้นบันได 3 ขั้นก็ถึงศาลา สำหรับให้นักท่องเที่ยวตัดสินใจก่อนว่าจะเปลี่ยนผ้าเล่นน้ำตกกันไหม? เราไปยืนดูน้ำตกอยู่สักพักก็คิดได้ว่า "บางสิ่งบางอย่างมีไว้ให้ดู ไม่ต้องสัมผัส" ข้อเสียของน้ำตกที่นี่คือ "เล่นน้ำไม่ได้" แต่ข้อดีคือ "ไม่ตกน้ำตาย"

ลอยเรือไปดอนคอน...ยลน้ำตกหลี่ผี

สีพันดอน

       คนขับพาเรือตะลุยผิวน้ำชมสองฝั่งโขงผ่าน "สี่พันดอน" ก็ดอนในลำน้ำโขง ในฤดูฝนเห็นเพียงยอดไม้ใหญ่ๆ ที่เด่นชัดคือยอดต้นจามจุรีโพล่ไหวๆ มองไม่เห็นพื้นดอน กระจายอยู่หลาย ประมาณ 20 นาที ก็จอดส่งที่ "เรือนพักสันติภาพ" เป็นกระต๊อบเล็กๆ สร้างริมแนวลำน้ำโขงฝั่ง"ดอนเดด" ติดสะพานขนาดใหญ่ข้ามไป "ดอนคอน" ดอนที่พวกเราจะไปดูน้ำตกหลี่ผีกัน (ค่าเรือคนละ 5,000 กีบ) น้ำใจชาวลาวงามหลาย....ขอเปิดเรือนพักเพียงหลังเดียวไม่ต้องกังวลว่าห้องนอนกว้างพอ 9 คนหรือเปล่า เจ้าก๊อกพยายามขอลดราคาแต่คุณลุงเจ้าของเรือนพักไม่ยอมลดราคา พยายามแถมเรือนพักหลังติดกันให้อีกหลัง "เอาแค่หลังเดียว 200 บาท" ก๊อกยืนยันขอเปิดเพียงหลังเดียว "เอาไปเถอะ...ให้เรือนนั้นอีกหลัง" คุณลุงยังยืนยังคำพูดเดิมเป็นอยู่อย่างนี้ ...ไม่มีใครยอมใคร สุดท้ายพวกเราต้องยอมคุณลุง "สองหลังก็สองหลัง...ขอบใจหลาย" อย่างงี้..ก็มีด้วย (ราคาเรือนพัก 1 หลัง 300 บาท ต่อรองแล้ว 2 หลังก็ 300 บาท)