เพื่อนๆที่นั่งอยู่ในแพยางเมื่อสักครู่นั้น ต่างก็ลอยคอไปตามกระแสน้ำ พวกเราเห็นเหตุการณ์โดยตลอดตั้งแต่วินาทีที่แพยางค่อยๆ เคลื่อนตัว จนวินาทีสุดท้ายที่แพยางคว่ำ พวกเราเร่งนำแพยางของเรา เข้าสู่แก่งดังกล่าวซึ่งก็ผ่านไปด้วยดี และเข้าไปช่วยเพื่อนๆ ซึ่งไม่มีใครตกใจหรือกลัวเลย แถมพากันหัวเราะอย่างสนุกสนาน ซึ่งต่างคนก็ได้กินน้ำไปหลายอึกใหญ่ โชคดีที่หลุดจากแก่งนั้นแล้ว กระแสน้ำไม่แรงนัก  เพื่อนๆเลยถูกพัดไปไม่ไกล บางคนก็สามารถตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งได้เอง .. ยังนึกไม่ออกเลยว่าถ้าเรานั่งอยู่ในแพยางลำนั้นเราจะสนุกสนานหัวเราะอย่างเพื่อนๆ หรือ ตกใจจนหน้าซีด..

หมู่บ้านอุ้มผางคี

ความงดงามของบ้านอุ้มผางคี

       พ้นช่วงนั้นก็ไม่มีแก่งไหน น่าตื่นเต้นอีก พวกเราล่องมาเรื่อยๆ ชื่นมื่นกับต้นไม้น้อยใหญ่สองข้างลำน้ำที่ทุกต้นมีทั้งเฟิร์นและกล้วยไม้นานาพันธุ์ห้อยระโยงระยางเต็มต้น  ป้าแต๋ว บอกว่าถ้าถึงหน้ากล้วยไม้ออกดอกที่นี่คงจะสวยน่าดู ล่องมาสักพักเราก็มาถึงหมู่บ้านอุ้มผางคี ความประทับครั้งแรกที่สัมผัสได้คือ รอยยิ้มและดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กกระเหรี่ยงตัวน้อยๆที่จูงมือพากันวิ่งมาต้อนรับ และลอบมองพวกเราด้วยท่วงท่าเอียงอาย พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงพูดคุยทักทายภาษากระเหรี่ยงอื้ออึงพวกเราได้แต่ส่งรอยยิ้มตอบกลับไป และพากันเดินไปบ้านที่พี่สมชายจัดให้เป็นที่พัก เป็นบ้านของกระเหรี่ยงคนหนึ่งที่มาดูแลเราตั้งแต่ช่องเย็นนั่นแหละแต่เราจำชื่อไม่ได้อ่ะ แย่จัง … พวกเราเริ่มสำรวจทากกันอีกครั้ง รู้สึกว่าหนูติ๋มจะโดนทากกระหน่ำยิงจนพรุนไปหมด เลือดไหลกระฉูดเลอะเต็มเสื้อผ้า พี่หนุ่ยที่ต้อนรับอยู่ที่บ้านรีบหาทั้งยาเส้นและสเลดพังพอนมาให้พวกเราใช้ห้ามเลือด ส่วนเราโดนไปสองรู ตรงข้อเท้า ไม่ค่อยสาหัสเท่าไหร่ อย่างไรก็ไม่น่าสงสารเท่ากับป้าแต๋วของเรา ที่ไม่รู้ทำอีท่าไหนเจ้าทากตัวน้อยถึงได้มุดเข้าไปเจาะกินเลือดบั้นท้ายได้ แต่เอ... หรือว่าจะสงสารทากตัวนั้นมากกว่าดีนะ อิอิอิ ^^  ย่ำค่ำหลังอาหารมื้อเย็นแสนอร่อย พวกเราก็จับกลุ่มล้อมวงนั่งคุยกับพวกพี่ๆและมีผู้เฒ่า ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเข้ามาพูดคุยทักทาย เรานั่งอยู่ได้ไม่นานเนื่องจากวันนี้พวกเหนื่อยมากเลยขอตัวเข้านอนกันก่อน

สายหมอกยามเช้า ณ. อุ้มผางคี

มะหน่อประจำหมู่บ้าน

เตาของชาวกระเหรี่ยง ที่นับถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์

       ความชื่อเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่เราควรจะต้องเรียนรู้และระมัดระวัง ในเวลาเราไปพักอาศัยอยู่กับพวกเขา ถึงแม้ว่าจะแค่คืนเดียวก็ตาม เพราะเราคงไม่อยากจะทำให้เจ้าของบ้านรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่น่าจะศึกษาและเรียนรู้ ซึ่งก็คงคงต้องใช้เวลามากกว่านี้ พวกเรากลับมาทานอาหารเช้ากันประมาณ 9 โมงได้ จากนั้นถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกับเจ้าของบ้านซึ่งให้ที่นอนพร้อมผ้าผวยกับความมีน้ำใจที่สัมผัสได้ด้วยความรู้สึก ถึงแม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้นเพียงแค่คืนเดียวก็ตาม ความประทับนี้คงติดตรึงไปนานแสนนานจนกว่าเราจะได้กลับมาเยี่ยมเยียนอีกสักครั้ง  เราโบกมืออำลาชาว กระเหรี่ยงแห่งบ้านอุ้มผางคี ที่รวมตัวมายืนส่งพวกเราที่ท่าน้ำ เด็กน้อยวิ่งตามริมตลิ่งโบกมือให้พวกเราพร้อมกับรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ …เราได้แต่พึมพรำอยู่ในใจว่า.. คงได้เจอกันอีกนะ….อุ้มผางคี

สาวที่แต่งงานแล้ว ชุดที่ใส่จะเป็นสองส่วน

สำหรับสาวโสด ชุดจะเป็น ชุดยาวชิ้นเดียว

       พวกเราล่องแพยางชมธรรมชาติกันมาเรื่อยๆ วันนี้สบาย สบาย ไม่มีแก่งให้ลุ้นระทึกอย่างเช่นเมื่อวาน เราใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆก็จะถึง บ้านเปโดทะ และต่อรถ 4WD เข้าสู่ อ.อุ้มผาง อีกประมาณ 20 กิโล เมตร จะถึง บ.เปโดทะ มีคณะจากกิฟท์เฮ้าส์ มารับพวกเราที่ท่าน้ำ พี่เขาคงเห็นว่าพวกเราคงจะหิวเลยซื้อ กล้วยแขกทอดมาฝาก พวกเราก็หนุบหนับๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย (สงสัยจะหิวจริง ) ^-^  จู่ๆ ป้าแต๋ว ก็เดินมาสะกิดแขนเราแล้วก็ซิบบอกว่า มีข่าวร้ายจะบอก เราก็หน้าเอ๋อล่ะสิ ถามกลับไปว่าข่าวร้ายอะไรเหรอป้า พี่แกไม่ตอบแต่กลับแบมือให้เราดูอะไรบางสิ่งบางอย่าง  โอ้ยโหย๋ว !!! ฟันนี่หว่า !!! แล้วแกก็บอกว่าฟันหักอ่ะ กล้วยแขกทอดทำพิษอ่ะ เราปล่อยก๊าก จนเพื่อนๆสงสัยเราหัวเราะอะไร ป้าแกก็ส่งซิกเหมือนกับว่าจะไม่ให้บอก ท้ายสุดแกก็อึกๆ อักๆ บอกออกไปว่าฟันแกหัก แถมเป็นซีกหน้าด้วย เท่านั้นแหละสมาชิกทุกคนหัวเราะกันลั่นเลย รวมทั้งพี่ที่เขาซื้อกล้วยแขกทอดมาฝากด้วย ทุกคนพยายามจะขอดู ป้าแกก็ไม่ให้ดู แหย่ให้ยิ้มแกก็ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมยิ้ม จนเพื่อนๆ ล้อกันใหญ่ โธ่..โถ น่าฉงฉานจิงๆมีฮาอีกแล้วป้าเรา เฮ้อ .. ไม่น่าเชื่อว่าทริปนี้จะจบด้วย เหงือกจ๋าฟันลาก่อน โดยมีป้าแต๋วเป็นนางเอก แล้วนี่จะหาพระเอกได้ที่ไหนเนี่ย  ใครช่วยป้าแกทีเถอะ ^_^

       นับว่าเป็นทริปที่เราประทับใจมากทริปหนึ่งเพราะได้อรรถรสครบทุกรูปแบบอย่างสมบูรณ์ทั้งการเดินทางไกล… ลุยฝ่าดงทาก ล่องแพยาง และได้สัมผัสชีวิตเรียบง่ายและเรียนรู้วัฒนธรรมของชาวกระเหรี่ยงอุ้มผางคี ทั้งนี้ต้องขอขอบคุณทีมงานจากกิฟท์เฮ้าส์ ที่อำนวยความสะดวกดูแลพวกเราอย่างดีตั้งแต่จุดเริ่มเดินที่ช่องเย็นจนกระทั่งสิ้นสุดทริปที่กิฟท์เฮ้าส์ รีสอร์ท